پنج شنبه ۲۸ دی ۱۳۹۶ ۱۷:۰۰
تقریر درس خارج اصول استاد حسین علی سعدی/ قسمت سی و هشتم

استاد بعد از بیان یک فرع فقهی از عروه که می گوید  در صورت تساوی فاضل و مفضول احتیاط بر عدم تقلید از مفضول است، به اشکال محقق نائینی که این بحث را علی المبنا میداند اشاره داشتند. ایشان می گوید اگر تقلید التزام به رای نه صرف انطباق عمل باشد احتیاط صحیح و الا جایی برای آن نمی باشد.

دوشنبه ۴ دی ۱۳۹۶
چکیده به قلم مقرر:
مراد از اعلم
استاد بعد از بیان یک فرع فقهی از عروه که می گوید  در صورت تساوی فاضل و مفضول احتیاط بر عدم تقلید از مفضول است، به اشکال محقق نائینی که این بحث را علی المبنا میداند اشاره داشتند. ایشان می گوید اگر تقلید التزام به رای نه صرف انطباق عمل باشد احتیاط صحیح و الا جایی برای آن نمی باشد.
بعد از اشاره به این فرع که تتمه بحث جلسه قبل می باشد استاد شروع به بیان اقوال در اعلمیت نمودند.
صاحب عروه اعلم را کسی می داند که:
۱_ اعرف به قواعد و مدارک باشد.
۲_ اطلاع نسبت به نظائر و اخبار داشته باشد.
۳_ فهمش از اخبار بهتر باشد.
مجموع این سه مولفه قدرت اجتهاد که وی از آن به “اجود استنباطا” یاد می کند را تشکیل می دهد.
سایر مبانی:
_ اعلم کسی است که اقتدار بیشتری به کبریات داشته باشد.
_ اعلم کسی است که احاطه بیشتری به فروعات داشته باشد.
_ اعلم کسی است که اضافه بر اشراف بر کبریات توان تطبیق کبریات بر صغریات را نیز داشته باشد. (این رای آیت الله خویی در تنقیح می باشد)
_ اعلم کسی است که قول او کاشفیت بیشتری به واقع داشته باشد.
استاد در توضیح نظر آخر فرمودند که اگر ملاک اعلمیت اقربیت الی الواقع باشد این مبنا صحیح است ولیکن ظاهرا مراد شارع وظیفه عملی و فعلی نه واقع است و الا احتیاط را بذ مکلفین لازم می نمود بله اگر واقع ملاک بود کسی که قاطع در حکمی است اعلم از ظان می بود.
اشاره به قول مرحوم آیت‌الله شیخ مرتضی حائری که به چهار نکته در ذیل بحث عروه اشاره نموده است از مطالب پایانی جلسه است. از جمله نکات ایشان این است که اولا هر سه مطلب صاحب عروه در واقع یکی آیت ثانیا اجود استنباطا که وی بدان اشاره نموده مراد همان وظیفه فعلی نه واقع می باشد.
استاد سعدی در پایان رای مرحوم محقق خویی را بهترین ملاک برای اعلمیت دانستند.