چهارشنبه ۲۷ دی ۱۳۹۶ ۱۹:۱۵
تقریر درس خارج اصول استاد سعدی/ جلسه سی و چهارم

میرزای قمی معتقد است ما نحن فیه ذیل دوران بین تعیین و تخییر که مستدل بدان تمسک کرده است، قرار نگرفته بلکه برائت نه احتیاط جاری است. وی می‌گوید اشتغال ذمه دو صورت دارد: اول اشتغال ذمه به فرد مشترک دوم اشتغال ذمه به فرد اعلا. قدر متیقن اقل است در فرد اعلا برائت جاری است.

شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۶
چکیده به قلم مقرر:
تقلید اعلم
بررسی اشکالات بر ادله لزوم
اشکال اول
میرزای قمی معتقد است ما نحن فیه ذیل دوران بین تعیین و تخییر که مستدل بدان تمسک کرده است، قرار نگرفته بلکه برائت نه احتیاط جاری است. وی می‌گوید اشتغال ذمه دو صورت دارد: اول اشتغال ذمه به فرد مشترک دوم اشتغال ذمه به فرد اعلا. قدر متیقن اقل است در فرد اعلا برائت جاری است.
استاد سعدی اشکال را وارد ندانسته و بیان داشتند در ما نحن فیه شک در اصل تکلیف نیست بلکه در خروج ذمه است در واقع شک در سقوط نه ثبوت است پس احتیاط نه برائت جاری خواهد بود.
اشکال دوم
بر فرض پذیرش قول مستدل و جریان احتیاط،  این اصل با احتیاط دیگر معارض خواهد بود. این فرض مثل جایی که قول فقیه مفضول مطابق احتیاط باشد و قول فقیه فاضل خلاف احتیاط، نمود پیدا می کند.
استاد این اشکال را نیز وارد ندانسته و بیان داشتند با اصالت التعیین موضوع احتیاط مرتفع خواهد بود در واقع حاکم بر آن می باشد.
اما اجماع ادعا شده  صحیح نیست چون ثبوت و حجیت آن با مشکل مواجه است چرا که منقول و مدرکی است.
اما سیره عقلا نیز در مباحث قبل نقد گردید.
استاد بعد از این مطلب بیان داشتند که موضوع سیره دقیق منقح نگردیده است. سیره عقلا در جایی که اختلاف بین عالم و اعلم باشد چنین است اما معاصرت و عدم ردع آن با اشکال مواجه است.
روایات
در مقبوله ابن حنظله ” افقه ” دال اعلم است. پس امام ارجاع به اعلم میدهد.
مرحوم آیت‌الله خویی سند روایت را ضعیف دانسته اند. همچنین روایت را مفید قضا نه افتا میداند.
استاد سند روایت را ضعیف ندانسته و از سویی اختلاف قضا را به علت اختلاف فتوا میداند پس اجنبی از مقام نیست.