خبرنامه صادق » تداوم 2030
یکشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۶ ۲۲:۴۵
تداوم ۲۰۳۰

آموزش ۲۰۳۰ صرفا یکی از محورهای ۱۷ گانه سند توسعه پایدار ۲۰۳۰ است و عمده نقدهای منتقدان در خصوص ۲۰۳۰ ناظر به محورهای مختلف سند توسعه پایدار ۲۰۳۰ است. نکاتی از قبیل آموزش های جنسی صرفا در محور چهارم (آموزش ۲۰۳۰) محدود نمی شود. پس نقد منتقدان صرفا ناظر به سند آموزش ۲۰۳۰ نیست. 

پس از آنکه سخنرانی آقای رحیم پور ازغدی در روزنامه کیهان منتشر و متعرض مسئله ۲۰۳۰ شد، وزیر محترم آموزش و پرورش در توئیت خود واکنش نشان داد و ضمن رد ادعای استمرار آموزش ۲۰۳۰ در کشور، دامن زنندگان به این ادعا را تهدید کرد. سایت وزارت آموزش و پرورش نیز در روز یکشنبه (۱۳۹۶/۱۰/۳) نسبت به این سخنرانی واکنش نشان داد:
برای مشاهده خبر کلیک کنید…
اما لازم است در این خصوص نکاتی طرح شود:
۱️⃣ آموزش ۲۰۳۰ صرفا یکی از محورهای ۱۷گانه سند توسعه پایدار ۲۰۳۰ است و عمده نقدهای منتقدان در خصوص ۲۰۳۰ ناظر به محورهای مختلف سند توسعه پایدار ۲۰۳۰ است. نکاتی از قبیل آموزش های جنسی صرفا در محور چهارم (آموزش ۲۰۳۰) محدود نمی شود. پس نقد منتقدان صرفا ناظر به سند آموزش ۲۰۳۰ نیست.
۲️⃣ سند آموزش ۲۰۳۰ گرچه ناظر به آموزش است اما صرفا متوجه آموزش و پرورش کشور نمی شود. اما مشخص نیست که چرا از ابتدا تا کنون، در مواجهه با نقدهای ناظر به آموزش ۲۰۳۰، صرفا وزارت آموزش و پرورش خود را مخاطب می دانسته و همواره در پی پاسخ بوده است. گرچه یکی از پیگیری کنندگان اصلی سند ملی آموزش ۲۰۳۰ و مسئول تشکیل کارگروه ملی سند آموزش ۲۰۳۰ در کشور، وزارت آموزش و پرورش بوده است اما این در حالی است که در تدوین پیش نویس سند ملی آموزش ۲۰۳۰ نهادهای دیگری جمهوری اسلامی ایران نیز مشارکت داشته اند اما معمولا خود را پاسخگو و مخاطب این نقدها ندانسته اند.
۳️⃣ آنچه منتقدان عموما در حوزه تداوم ۲۰۳۰ طرح می کنند، مصادیقی است که به لحاظ محتوایی با جریان ۲۰۳۰ مطابقت دارد و همان روح را دنبال می کند. قطعا همه می دانند که پس از واکنش شورای عالی انقلاب فرهنگی در خرداد ۱۳۹۶ و لغو مصوبه تشکیل کارگروه ملی آموزش ۲۰۳۰ در تیرماه ۱۳۹۶، هیچ جریان رسمی قانونی برای پیگیری آموزش ۲۰۳۰ وجود ندارد.
۴️⃣ هم منتقدان و هم وزیر محترم آموزش و پرورش لازم است بدانند که گرچه آموزش ۲۰۳۰ به  آن روال رسمی قبل، پیگیری نمی شود اما این به معنای استمرار نداشتن آموزش ۲۰۳۰ چه در فضای بین الملل و چه در فضای داخلی نیست. چرا که هم سازوکارهای حکمرانی بین المللی در جریان هستند و هم در داخل، حرکت هایی برای تداوم این جریان وجود دارد. به طور مثال می توان به فعالیت های کمیسیون ملی یونسکو اشاره داشت (قطعا آنچه مطرح می شود ناظر به همراستایی فعالیت هاست و نگارنده قصد اعلام همراستایی انگیزه مسئولان این کمیسیون با جریان سلطه را ندارد):
پس از تدوین چارچوب اقدام پاریس ۲۰۱۵، کمیسیون ملی یونسکو در ایران، فعالانه با تشکیل ۳۰ کارگروه اقدام به تدوین پیش نویس سند ملی آموزش ۲۰۳۰ کرد و در آذر ۱۳۹۵ از آن رونمایی کرد.
کمیسیون ملی یونسکو در ایران گرچه نظر رهبر معظم انقلاب و شورای عالی انقلاب فرهنگی را در پیگیری این مسئله مطاع اعلام کرد اما در عمل، همراستا با همان محتوا به فعالیت پرداخت. به طور مثال پس از اعلام نظر شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز، این کمیسیون در خصوص نگارش کنوانسیون جهانی تایید و به رسمیت شناختن صلاحیت های تحصیلی (مطابق راهبرد دوم و پنجم بند ۴۵ چارچوب اقدام پاریس) به فعالیت و تعامل با یونسکو پرداخت و در این زمینه مشارکت کرد. این کنوانسیون قرار است در سال ۲۰۱۹ به تصویب نهایی برسد.
پیگیری برخی از محورهای آموزش ۲۰۳۰ در قالب تدوین برنامه و بودجه ۲۰۱۸-۲۰۲۱ برای کسب حمایت های یونسکو ذیل برنامه چهارساله این سازمان بین المللی.
در سی و نهمین کنفرانس عمومی یونسکو (آبان ماه ۱۳۹۶)، رخدادهای مهمی در حال وقوع بود که سایت کمیسیون ملی یونسکو ترجیح داد بخش حساسیت برانگیز این رخداد بین المللی را منعکس نکند و از خبر مندرج در سایت خود حذف کرد. اما رخدادهای مهمی که حذف شدند: اول نوامبر ( با موضوع: تقویت پاسخگویی نسبت به اجرای آموزش ۲۰۳۰)؛ ۶ نوامبر (با موضوع: ارائه گزارش روند جهانی آزادی بیان و توسعه رسانه ای). این دو رخداد که در داخل می توانند موجب بروز حساسیت هایی شوند، از خبر فارسی سایت کمیسیون حذف شدند. گویا کمیسیون تمایل ندارد جامعه ایرانی از کنفرانسی که اعضای این کمیسیون برای آن برنامه ریزی کرده و در آن حضور داشته اند، مطلع شود.
محمدصادق تراب زاده پژوهشگر مرکز رشد