سه شنبه ۳۰ آبان ۱۳۹۶ ۲۳:۰۵
جلسه هفدهم اجتهاد و تقلید چهارشنبه 10 آبان 1396
درس خارج اصول استاد حسین علی سعدی

تفاوت این قول با تصویب اشعری و معتزلی در این است که در این بحث واقع را خالی از حکم نبوده و یا حکم آن تغییر نمی کند بلکه سلوک جابر مصلحت خواهد بود. میرزای نائینی کلام شیخ را مضطرب دانسته است.

چکیده به قلم مقرر:

مصلحت سلوکیه
تفاوت این قول با تصویب اشعری و معتزلی در این است که در این بحث واقع را خالی از حکم نبوده و یا حکم آن تغییر نمی کند بلکه سلوک جابر مصلحت خواهد بود. میرزای نائینی کلام شیخ را مضطرب دانسته است.

برخی عدم دلیل بر کلام شیخ را اشکال بر این رای دانسته اند که استاد سعدی با این بیان که دلیل حتما روایت نیست بلکه جمع بین دو طایفه از حجیت امارات و اشتراک حکم بین عالم و جاهل خود می تواند دلیل باشد، اشکال را وارد ندانستند.

اما اشکال دیگر بر اصل نظریه می باشد. مستشکلین تغییر وجوب تخییری به تعیینی را مهم ترین ایراد بر مصلحت سلوکیه دانسته اند. محقق اصفهانی با بیان اینکه وجوب تخییری در جایی است که دو عمل فعلیت داشته باشند اشکال را وارد ندانسته است. برخی ازاعلام پاسخ این محقق را صحیح ندانسته و اشکالات ثبوتی و اثباتی را بدان وارد می دانند. اینان معتقدند همانطور که اصل حکم دارای ملاک است خصوصیت حکم یعنی تعیینی یا تخییری بودن نیز دارای ملاک است.

استاد کلام محقق اصفهانی را صحیح دانسته و اشکال را وارد نمیدانند ایشان می گویند صرف وجود دو مصلحت دلیل نمی شود که واجب تخییری گردد بلکه تخییر در جایی است که هردو فعلیت داشته باشد.

اشکال دیگر بر شیخ این است که مصلحت داشتن سلوک به چه معنا است آیا مصلحت سلوک بدون تغییر واقع ممکن خواهد بود؟ چرا که مودی همیشه در مودا محو میشود.