خبرنامه صادق » مناسباتِ ما در دنیای مجازی
شنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۶ ۰۷:۵۲
از دنیای عینیات تا سرزمین زامبی ها
مناسباتِ ما در دنیای مجازی

مرگ طبیعی انسان، خواب شدت یافته است که روح همان مقدار تعلق به ماده را هم از دست میدهد. به تعبیر بهتر، هنگام مرگ، این مادّه ی بدن است که قابلیّت خود را برای حفظ صورت بدن ـ که حدّ نازل نفس است ـ از دست می دهد و به این سبب، انسان از مادّه ی دنیایی جدا گشته و برزخی می شود و با بدنی برزخی، که همان بدن دنیایی است بدون مادّه، به حیات خود ادامه می دهد.

خواب چیست؟

به هنگام خواب و رؤیا، بسیاری از دستگاه های بدن تا حدودی از فعّالیّت خود می کاهند و روح به سبب اشتغال کمتر به اداره ی بدن، فرصت نظر به عالم ملکوت را پیدا می کند. نظر روح تا حدودی از بدن مادّی برگشته و متوجّه عالم معنا می شود. در این هنگام است که اموری را مشاهده می کند؛ مثل کسی که در ذهن خود صورت سیبی را اراده نموده و در همان حال که آن سیب را در ذهن خود دارد از راه چشم، به اشیاء خارجی نیز نظر می کند. حال اگر این نظر به عالم ملکوت، چنان قوی شود که شخص به کلّی از بدن مادّی خود غافل گردد، در این حالت، صورت بدن نیز به تبع روح، متوجّه آن عالم شده از مادّه اش جدا می گردد و مرگ در هنگام خواب تحقّق می یابد؛ امّا اگر این توجّه به آن قوّت نرسد، نیاز بدن به تدبیر، باعث می شود که روح دوباره متوجّه آن شود، در این هنگام است که انسان از حالت خواب دیدن خارج می شود.

 

خواب مجازی چیست؟

همین مناسبت میان عالم عینیات و عالم مجازی هم هست. وقتی کسی متوجه عالم مجازی می شود، شدت تعلقش به عالم عینیات کاسته می شود که گاهی حتی وقتی کسی صدایش میزند، متوجه مبدأ صدا نمی شود. شدت ذی اثر بودن عالم مجازی کم از عالم ذهن ندارد و صور موجود در مجازستان هم کم از صور ذهنی ندارند و هم خلاقیت و آفرینندگی ذهن در عالم مجازی نیز تا حدی موجود است و شما می توانید آنچه را می خواهید یا خلق کنید یا به راحتی بیابید.

شنیده اید یا تجربه کرده اید که گاهی به قدری متمرکز در عالم مجازی می شوید که از تدبیر بدن خود نیز غافل می شوید و وقتی از خواب مجازی بیدار می شوید متوجه درد در نقاطی از بدن خود می گردید که به واسطه آن خواب مجازی متوجه اش نشدید. گاهی حتی مرگ هایی نیز به دنبال شدت و کثرت حضور در این عالم گزارش شده است.

 

مرگ چیست؟

مرگ طبیعی انسان، خواب شدت یافته است که روح همان مقدار تعلق به ماده را هم از دست میدهد. به تعبیر بهتر، هنگام مرگ، این مادّه ی بدن است که قابلیّت خود را برای حفظ صورت بدن ـ که حدّ نازل نفس است ـ از دست می دهد و به این سبب، انسان از مادّه ی دنیایی جدا گشته و برزخی می شود و با بدنی برزخی، که همان بدن دنیایی است بدون مادّه، به حیات خود ادامه می دهد.

 

اما مرگ مجازی چیست؟

گاهی این مرگ از عالم عینیّات و توطّن در عالم مجازی هم واقع میشود. این بدان معناست که انتقال از عالم عینیات به عالم مجازی صورت می گیرد و شخص حیات خود را بر آن اساس می چیند. در این صورت است که هویت و شخصیت در عالم عینیات توان جذب حوزه توجه انسان را ندارد و ادراک و اراده او منصرف به عالم مجازی و شئونش می شود. یعنی حتی اگر مرده مجازی با سختی در عالم عینی مواجه شود، تنها و تنها وقتی آن را باور می کند که از مجرای دنیای مجازی گزارش شود. انسان مرده مجازی، حتی اگر در معرض خوشی عالم عینی باشد، سختی و تعب برساخته ی دنیای مجازی اجازه خوشی را به او نمی دهد!
می توان نتیجه گرفت که انسان های عصر دنیای مجازی یک خواب مجازی دارند که هنوز در آن مرحله، ارتباط با عینیات حفظ می شود. اما یک مرگ از عینیات هم دارند که تقریبا راه بازگشتی برای انسان نمی ماند و شاهد پدیده ای هستیم که یکی از اوهام دنیای مدرن غربی معرف خوبی از آن است: #زامبی_ها…

 

از همین مجرا می توان وقایع سیاسی- اجتماعی ایران امروز را نیز تحلیل کرد. آیا همچنان مثل یک دهه گذشته می توان به تفکیک دنیای عینی و دنیای مجازی باور داشت؟ آیا می توان باور داشت که این دنیای متکثر مجازی نیست که واقعیت های امروز جامعه را برمی‌سازد؟ پاسخ به این سؤال ها را می توان در نوشتاری دیگر طرح و دنبال کرد.

 

احمد شریعتمداری | دانشجوی دکتری رشته علوم سیاسی دانشگاه امام صادق(علیه السلام)